- 24
- 46
นางเคยนึกหาเหตุผล ว่าเหตุใดเขาถึงไม่เคยตอบรับความรักของนางเลยสักครั้ง เขาไม่เคยรักนาง แต่ก็ไม่ยอมถอนหมั้นกับนาง สุดท้าย นางก็ได้รู้แล้วว่า ที่แท้ก็เป็นเพราะเขาคือพระเอกในนิยาย ส่วนนางเป็นเพียงนางร้าย
นางเคยนึกหาเหตุผล ว่าเหตุใดเขาถึงไม่เคยตอบรับความรักของนางเลยสักครั้ง เขาไม่เคยรักนาง แต่ก็ไม่ยอมถอนหมั้นกับนาง สุดท้าย นางก็ได้รู้แล้วว่า ที่แท้ก็เป็นเพราะเขาคือพระเอกในนิยาย ส่วนนางเป็นเพียงนางร้าย
จันทร์เต็มดวงส่องแสงนวลตาหิมะโปรยปรายราวดอกไม้จากสวรรค์นางในชุดแดงยืนเดียวดายใต้เงาจันทร์ผมยาวปลิวไหวตามสายลมแห่งโชคชะตา
ถ้าข้าต้องแต่งเข้าวังองค์ชายสามอีกครั้ง ข้ายอมไปบวชเสียดีกว่า
ฟู่โหรวตอบตกลงน้อมรับสมรสพระราชทาน นางจะแต่งกับ สือจิ้ง ประมุขตระกูลสือที่ทั้งหล่อเหลาและสุขุมเยือกเย็น หลังได้พบเซี่ยอวิ๋นที่ถูกสตรีข้างกายหลอกลวงอย่างโง่งม บุรุษเช่นนี้น่ะหรือที่นางปักใจ ไร้สาระสิ้น
ลมโบกบางพลิ้วพา ดอกบุษบาฤดูแย้มยิ้มหิมะยังมิทันละลาย ทว่าใจนี้กลับไหวหวั่นเสียแล้ว
ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่สามีรังเกียจ กะว่าจะขอหย่าแล้วหาทางกลับบ้านสวยๆ แต่ไหงท่านอ๋องจอมเย็นชาถึงเปลี่ยนไป? "จะหย่างั้นรึ? ฝันไปเถอะ!
ชาติก่อนเขาตราหน้าว่าข้าเป็น 'คนเถื่อนไร้สกุล' รังเกียจแม้แต่กลิ่นกายที่บอกว่าเหม็นสาบม้า... แต่ไฉนชาตินี้ซื่อจื่อผู้สูงส่งถึงเอาแต่ซุกไซ้ซอกคอข้า แล้วร้องขอให้ข้า 'ขย่ม' ท่านเยี่ยงนี้เล่าเจ้าคะ
เยว่ชิงเหม่ยได้เกิดใหม่ในร่างภรรยาของตัวร้ายที่ประสบอุบัติเหตุตายไปตั้งแต่กลางเรื่อง เธอไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย โดยเฉาะคุณตัวร้าย แต่หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันเขาช่างอ่อนโยนแตกต่างจากในนิยายเหลือเกิน
เกิดเป็นเพียงลูกชาวนา ถูกตระกูลใหญ่เหยียดหยามว่าไร้ค่า แต่ด้วยพู่กันหนึ่งด้าม ข้าจะเหยียบสนามสอบหมื่นคนให้ราบคาบ…และขึ้นเป็น จอหงวนที่ทั้งแผ่นดินต้องจดจำ
ซูเยี่ยนหรงถูกเผา ถูกหักหลัง ถูกย่ำยีศักดิ์ศรี ครานี้นางอัปลักษณ์ผู้นี้จะกลับมา...ล่มเมืองให้พินาศ แล้วส่งผลกรรมคืนแก่ผู้ที่ทำร้ายนาง
ในชาติที่แล้ว ‘ซูเจี้ยนอี’ บุตรีเสนาบดีซ้ายผู้แสนอ่อนหวาน ถูกความรักบังตาจนกลายเป็นหมากให้ ‘อ๋องฉี’ ใช้ไต่เต้าสู่บัลลังก์ เมื่อเขาสมปรารถนา นางกลับถูกมอบสุราพิษให้ในตำหนักเย็น ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย.
นางเคยเป็นคนไร้ค่ามาก่อน จนกระทั่งท่านอาจารย์รับเป็นศิษย์และส่งมอบ 'โอสถสะท้านสวรรค์' ให้ก่อนตาย ตั้งแต่นั้นมา นางก็ถูกขนานนามว่า 'เจ้าแม่ฮุ่ยเหมย'
ย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ มู่ชิงเวยจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาขีดเส้นชีวิตนางอีกต่อไป จากสนมที่ต้องตายอนาถในวังหลัง สู่ยอดภรรยาชาวนาผู้กุมชะตาปากท้องแผ่นดิน
“สตรีไร้ยางอายที่เลือดเย็นเช่นเจ้า ผู้ใดจะไปรักลง!” ฉีหนิงหนี่ว์ยิ้มรับคำถากถางจากขาทองคำของพระเอกนิยายอย่างใจเย็น เกลียดนางนักใช่หรือไม่ ราตรีหนึ่ง เขาได้ตื่นขึ้นบนเตียงเดียวกับสตรีที่ชิงชังเสียแล้ว!
ลู่เสวี่ยชิงเกิดใหม่อีกครั้งในร่างของคุณหนูตระกูลลู่ผู้แสนดีในชื่อเดียวกัน นางแต่งงานก็โดนสามีดูถูก มีหญาติก็หลอกใช้ ครานี้นางจะแสร้งเป็นหญิงแสนดีแล้วตลบหลังพวกเขาให้ตกตะลึง ตาค้างกันไปข้างหนึ่งเลย
หยางอวี้หลันแต่งเข้าสู่จวนแม่ทัพได้ไม่กี่เดือน เซียวอวิ๋นเหอก็ออกศึก ไม่เคยมีจดหมาย ไม่เคยมีคืนวันสุขสมแบบสามีภรรยา สามปีผ่านไป เขากลับมา พร้อมรับบัญชาฮ่องเต้ให้รับหญิงอื่นเป็นฮูหยินใหญ่...
ไป๋เสวี่ยหรูสิ้นใจแล้วกลับมีชีวิตในร่างของเยี่ยนเสวี่ยหรู นางพยายามอยู่อย่างสงบสุข กระทั่งเกิดเรื่องต่อยตีกับบุรุษต่อหน้าเฟิงเสียนกวงผู้หล่อเหลาน่าหมายปอง ไม่พอนางยังทำเรื่องขายหน้าเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!!
ทะลุมิติมาทั้งที นอกจากไม่ได้ร่ำรวยแล้ว ยังโดนสามีเกลียดอีกต่างหาก
ไปอยู่ในร่างของภรรยาผู้ถูกเกลียดชังในยุค 80s เมื่อรู้ว่าร่างนี้จะต้องตาย จึงตัดสินใจทิ้งใบหย่าแล้วหนีจากค่ายทหาร ออกไปอยู่หมู่บ้านห่างไกลเพื่อเริ่มชีวิตใหม่!!
จวนโหวมีฝาแฝดคู่หนึ่ง หนึ่งสูงศักดิ์ หนึ่งสง่างาม หนึ่งเป็นที่รักใคร่ หนึ่งเป็นที่เดียดฉันท์ ดังนั้นเมื่อโอกาสอีกครั้ง นางจึงไม่อยากเป็นคนโง่งมอีกแล้ว